Eldoret, december 2009
"Karibu!" "Welkom" is het eerste woord Swahili dat op de luchthaven in Nairobi tegen mij wordt geroepen. Het avontuur van een wetenschappelijke stage in het buitenland is begonnen.
Begin september kom ik met professor Kaspers, hoofd-kinderoncologie van het VUmc, in gesprek. Hij vertelt mij dat ik onder de vlag van het Doctor2Doctor project naar ´Moi Teaching and Refferal Hospital´ (MTRH) in Eldoret, Kenia kan afreizen.
Professor Kaspers schetst het onderzoek: artsen van het MTRH en het VUmc willen graag een duidelijke overzicht hebben van de patiënten van de kinderoncologie afdeling in Eldoret. Variabelen die men graag van alle patiënten duidelijk wil hebben zijn onder anderen: leeftijd, geslacht, soort kanker, symptoom duur en de follow-up.
Mij lijkt het een interessant onderzoek. In november komen er twee Keniaanse artsen en een verpleegkundige naar Nederland. Ze zijn uitgenodigd om te komen kijken hoe de kinderoncologie afdeling in het VUmc is georganiseerd en om de nieuwe oncologie-protocollen voor in het MTRH door te spreken. De twee overgekomen Keniaanse artsen zullen mij in Kenia gaan begeleiden.
Zondag 22 november vlieg ik samen met bovengenoemde Kenianen naar Kenia. Na één nacht in Nairobi te hebben overnacht, vliegen we de volgende dag door naar Eldoret. Was Nairobi nog een echte stad, hier komt het echte Afrika om de hoek kijken. Het diep rode zand, de vele mensen die langs de weg lopen en het gehobbel over de weg met de auto. Na een korte rit kom ik aan bij mijn onderkomen voor de komende drie maanden, het guest house/ senior club van de universiteit. Het onderkomen heeft iets koloniaals. Het is een groot vrijstaand huis met een riante tuin eromheen.
De eerste week van mijn verblijf in Eldoret ben ik vooral bezig met het verwerken van alle nieuwe indrukken die ik opdoe. Indrukken van zowel binnen als buiten de muren van het ziekenhuis. Iedere ochtend word ik om negen uur verwacht in het ziekenhuis. In de eerste week neemt dokter Aluoch, kinderarts, mij onder haar hoede. Op de kinderafdeling overheerst de geur van urine en infecties. Dag en nacht is er een familielid van het kind op de afdeling aanwezig. Deze slaapt vaak bij het zieke kind in bed. Wanneer het op de afdeling druk is, liggen er meestal twee kinderen in één bed.
De avonden breng ik veelal door met de twee Rotterdamse studenten. De lokale studenten hebben momenteel vakantie en er zijn op dit moment ook weinig studenten uit Amerika. We gaan meestal iets eten in het centrum. Vervolgens nemen we een taxi terug naar het guest house om aldaar de openhaard aan te steken en een film te kijken. Daarna worden de truien aangetrokken om nog een boek te lezen op de veranda en om natuurlijk van al die sterren te genieten.
In mijn tweede week wordt de aandacht verschoven naar het onderzoek. Ik heb inmiddels al heel wat dossiers doorgekeken en samen met de begeleiders overlegt hoe we het onderzoek het beste kunnen aanpakken. Er wordt wekelijks heen en weer gemaild met Nederland om ook daar de betrokken op de hoogte te houden.
De eerste twee weken Kenia zijn avontuurlijk en leerzaam. Iedere ochtend verbaas ik mij weer over hoe druk het op straat is en wat voor gezellige sfeer er hangt. In het ziekenhuis heb ik inmiddels mijn weg gevonden. ´s Ochtends vaak een paar uurtjes met een arts meelopen om mij daarna in de dossiers te verdiepen. De komende drie maanden zullen geweldig zijn en wanneer het een keer niet zo gaat als afgesproken, zal ik denken aan een voor mij nu al legendarische uitspraak:
'This is Kenya so don´t worry!´
Kwaheri, tot ziens,
Luc Kemps, 4de jaars student geneeskunde, VUmc Amsterdam